Burnout

27/02/2017

door

Een thema waar ik even stil wil bij staan is Burnout. In mijn realiteit is het de afgelopen weken een paar keer naar boven gekomen. Zo stond er in “Deze Week” onlangs een artikel over de hoge graad van stress en burnout bij schooldirecteuren, en was er eind januari ook een kleine rel in medialand nadat Roland Duchâtelet in de media de mening verkondigde dat de meerderheid van de burnout gevallen te herleiden waren tot een geveinsde ziekte en dus misbruik maken van het systeem. Daarnaast ben ik een aantal maanden geleden geïnterviewd rond het thema burnout en werd ik enkele weken geleden gecontacteerd met de vraag of men mij in een publicatie mocht citeren.

 

 

Tot voor een paar jaar was ik zelf de mening toegedaan dat heel wat van die burnout gevallen toch wat bij het haar getrokken waren. Ik kon me absoluut niet voorstellen dat je een aantal maanden nodig had om van oververmoeidheid (want zo zag ik het) te recupereren.

 

Die mening moest ik echter grondig herzien nadat ik zelf slachtoffer werd van een burnout. Het gevoel hebben dat je plotseling absoluut geen controle meer hebt over je lichaam is enorm beangstigend. Ik ging toen zelf heel hard in het verweer. Ik moest en zou (vooral mezelf) kost wat kost bewijzen dat het allemaal niet zo erg was. Zolang ik in die weerstand modus zat, bleef ik echter dieper en dieper afglijden.

 

Het vreemde aan een burnout is dat het zich op een hoogst persoonlijke manier manifesteert. Hiermee bedoel ik dat de symptomen niet bij iedereen dezelfde zijn. Het was in mijn beleving ook een 100% hormonale gebeurtenis. Het overspoelt je helemaal, en het gebeurt allemaal in een fractie van een seconde.

 

Tranen met tuiten heb ik gehuild toen ik mezelf moest toegeven dat ik helemaal vastgelopen was. Het is pas wanneer je het echt tot je laat doordringen en aanvaardt dat het genezingsproces überhaupt kan beginnen.

 

Ik ben er gelukkig heelhuids – en zelfs sterker dan voorheen – terug uit gekomen.

 

Burnout is als fenomeen veel ernstiger dan we allemaal denken. Op elk moment loopt ongeveer 1 op 5 mensen een reëel risico om in een burnout terecht te komen. Gelukkig zorgt het toeval er in de meeste gevallen voor dat het concrete risico aan ons voorbij waait. Bij enkelen valt de teerling echter minder gunstig en gaat men zwaar onderuit.

 

Het is mijn ervaring dat zij die onderuit riskeren te gaan dat (net zoals ikzelf destijds) niet willen erkennen en er vaak niet voor open staan om aan hun weerbaarheid te werken tot het kwaad geschied is. 

 

Dat stemmetje in ons hoofd dat zegt dat we sterk moeten zijn, dat we ons niet mogen laten gaan, de illusie dat we onmisbaar zijn, e.d. staat het voorkomen van burnout blijkbaar meestal in de weg.
 

 Maar ik maak me sterk dat het voorkomen kán worden.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons
  • Facebook Basic Black
Recente Posts

27/02/2017

Please reload

© 2017 door Open Hand Coaching, een dienst van Isamo Services BVBA  |  Blaarstraat 162  |  3700 Tongeren  |  Tf 0475 23 00 53  |  BTW BE0899407853